دربارهی گروه موسیقی ایرانی وَشنا
گروه موسیقی ایرانی وَشنا، از دل سالها تمرین، تجربه و عشق به موسیقی ریشهدار ایرانی در آموزشگاه صدای مهرورزان شکل گرفت.
مسیر این گروه، از دونوازیها و تمرینهای سادهی هنرجویان آغاز شد؛ تمرینهایی که بهتدریج عمق گرفت، چون موسیقی ایرانی، برخلاف برخی سبکهای دیگر، نیازمند سالها آموختن و آموختهشدن است. شکلگیری یک گروه حرفهای در این حوزه، مستلزم صبوری، تجربه و سیر تدریجی هنرجویانی بود که نهفقط نوازندگی، بلکه درک و زیستن با موسیقی ایرانی را آموختهاند.
از همان سالهای آغازین فعالیت آموزشگاه، فضا برای شکلگیری فعالیتهای گروهی فراهم بود. اما از حدود سال ۱۳۹۵، همزمان با آغاز بهکار گروه سنتور فانوس، ایدهی تشکیل یک گروه تخصصی موسیقی ایرانی، در ذهن مهیار نجفی، مدیر آموزشگاه، شکل گرفت.
با همکاری اساتید موسیقی سنتی آموزشگاه، بهویژه تورج زادپور، نخستین هستهی این مسیر با تشکیل گروهی از سِتارنوازان بنا نهاده شد. این گروه، در برخی اجراها به سازهای دیگر مانند ویولن یا پیانو نیز پیوند میخورد و حالوهوایی تلفیقی به خود میگرفت؛ اجراهایی که در کنسرتهای سالانهی آموزشگاه، با استقبال بسیار خوبی از سوی مخاطبان روبهرو شدند.
پس از وقفهای ناگزیر در دوران کرونا، این ایده از سال ۱۳۹۹ با جدیت بیشتری از سر گرفته شد. در این دوره، هنرجویانی که سالها در فضای آموزشگاه رشد کرده بودند، با مهارت بالا و درک موسیقایی عمیق، هستهی اصلی گروه وَشنا را شکل دادند. تمرینها ابتدا با اجرای تصنیفهای ماندگار موسیقی ایرانی آغاز شد و سپس قطعات دشوارتر و چندصداییتر نیز به آن اضافه شدند.
در ادامه، ترکیب سازهای گروه گسترش یافت: از سه تار و سنتور تا کمانچه، عود، تنبک، دف و… این گسترش، صدای گروه را از یک چشمهی کوچک به جریانی زنده و پرخروش بدل کرد؛ جریانی که ریشه در خاک موسیقی ایرانی دارد، اما پیوسته در حال زایش و تازه شدن است.
هنرجویان گروه وَشنا، پس از سالها تمرین و تجربهی اجرای قطعات مختلف، به مرحلهای رسیدهاند که توان اجرای آثار بزرگان موسیقی ایرانی را نیز در خود یافتهاند. امروز، این گروه با افتخار قطعاتی از استادانی چون پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده، فرامرز پایور و دیگر بزرگان موسیقی کلاسیک ایرانی را با کیفیتی درخور، هماهنگ و گاه در حد گروههای حرفهای اجرا میکند. این مسیر، که از پلههای پایه آغاز شده و با پشتکار و عشق به موسیقی ایرانی طی شده، برای آموزشگاه صدای مهرورزان مایهی افتخار است؛ چرا که نشان میدهد میتوان با اتکا به آموزش درست، محیط الهامبخش و پیوستگی در یادگیری، هنرجویان را از نخستین نتها تا اجرای آثار فاخر موسیقی ایرانی همراهی کرد.
اوج این مسیر، در کنسرت آبان ۱۴۰۳ در فرهنگسرای اندیشه رقم خورد؛ اجرایی پربار و زنده که نهفقط موفقیت گروه، بلکه بلوغ هنری تکتک اعضا را به نمایش گذاشت.
وَشنا امروز فقط یک گروه نیست؛ رویشیست آرام و زنده در دل موسیقی ایرانی، جایی برای با هم نواختن، با هم شنیدن، و با هم زیستن.